نُه سال از آن واقعه ی دلخراش میگذرد، اما هنوز فریاد آزادیخواهی و حقطلبی از دانشگاه به گوش میرسد. ۱۸ تیر ۷۸ را هرگز از یاد نمیبریم. روزی که در آن ندای تظلم دانشجویان آزادیخواه، تبدیل به ضجه ی مدران داغدیده شد؛ روزی که در آن حنجره ی آزادمردان به تیر کینه ی نامردان دریده شد؛ روزی که دانشگاه جولانگاه گروههای فشار یا بهتر بگوییم مزدوران چکمهپوش زر، زور و تزویر شد؛ روزی که قرار بود درس عبرت دانشجوی آگاه شود؛ اما نشد!
نُه سال از آن روزهای خونین و پر هول و هراس گذشت، و امروز نه نُه سال که گویی تنها نُه روز از آن لحظات خون و خروش و خیزش سپری شده است. هر لحظه خاطرات آن روزها پررنگتر از گذشته در خاطر نقش میبندد، چنان که گویی گذشت هر ساعت و دقیقه ما را نه دورتر، که به آن لحظات نزدیکتر میکند.
نُه سال گذشت و هر سال هجدهم تیر ماه را با یاد یاران دبستانی در بندمان سپری کردیم و هر سال در چنین روزی نه تنها از تعداد یاران در بندمان کاسته نشده که بر شمار آنان افزوده شده است. سال گذشته، اعضای شورای مرکزی تحکیم و ادوار تحکیم را به جوار سلولهای انفرادی یاران پلیتکنیکیمان کشاندند، و امسال دوستانمان در شهر مشهد (و تهران و زنجان و…) و در کمیته ی «پیگیری بازداشتهای خودسرانه» (که خود به منظور پیگیری وضعیت دانشجویان بازداشت شده در هفتههای پیشتر گرد هم آمده بودند)، خود طعمه ی اقدامی ناگهانی و بازداشتی -البته نه خودسرانه!- شدند. که این بدان معنی است که هنوز زمان آن فرا نرسیده است که آواز «سینه سرخان سینه بر سیخ» را از لابهلای برگهای کتابهای تاریخ بجوییم و بشنویم.
نُه سال پیش عزت الله ابراهیمنژاد هدف گلوله ی ناجوانمردان قرار گرفت و دهها دانشجوی معترض از بازداشتگاهها و اتاقهای بازجویی نهادهای امنیتی سر در آوردند و امروز چندین تن از دانشجویان و فعالان در شهر مشهد (و تهران و زنجان و…) و در آستانه ی این روز روانه ی بازداشتگاهها و اتاقهای بازجویی گردیدهاند. گویا این قصه را پایانی نیست و کلاغ سیهبال قصه ی ما خیال بستن بالهایش را بر فراز شهر ندارد.
آری، نُه سال گذشت، اما نه نُه سال و نه نود سال از عظمت یاد و خاطره ی این روز در ضمیر دانشجویان آگاه و بیدار این سرزمین نخواهد کاست. آری، نُه سال گذشت، اما دانشجویان دیروز و پدران امروز و فردا زنده و بیدارند و کودکان امروز، دانشجویان فردا و پاسبان آرمان پدران خویش. آری، نُه سال گذشت، و سالها خواهد گذشت و زمستانها سپری خواهد شد، آن چه باقی میماند رویی است سیاه برای آنان که در این زمستان دمی گرم به سرمای استخوان سوز این برهوت ندمیدهاند.
و امروز، پس از گذشت نُه سال از واقعه ی هجدهم تیر ماه ۱۳۸۷، فراکسیون مدرن انجمنهای اسلامی دانشجویان دانشگاههای فردوسی و علوم پزشکی مشهد، یاد و خاطره ی تمامی زخمخوردگان آن واقعه را گرامی داشته و بر تلاشهای خویش در راستای احقاق حقوق دانشجویان این مرز و بوم و آزادی تمامی یاران در بند پای میفشرد، و همواره جمله ی مولای خویش، حسین (ع) را نه زیرلب، که از میان حنجره فریاد بر میآورد: «اگر دین ندارید، لااقل آزاده باشید!»
به امید ایرانی پاک، آزاد و آباد
آدرس صفحه:
www.kanoonevahdat.ir/page/870424005.aspx
