1387/10/16

از مرگ

از خط سفیدی

که تمام خطوط ارتباطی را قطع می کند

که خطوط ِ لبهایت را

                         برای شکفتن یک لبخند

از بمب

که بوی ِ خاکستری ِ اشک می دهد

از فلوجه

از غزه

که از قضا برادر مرگ است این روزها

از کشمیر ِ بریده از کشاکش جنگ

از خاور ِ بزرگ

با میانه اش

سرخ از خمپاره و خون و خنده های  خوف ِ عمو سام

چند سال

           چند قرن

                      چندین هزاره

از این خواب ِ هول می گذرد؟

از فقدان انسان می گویم.

***

لبنان با لب آغاز می شود

لب مثل لبخند

مثل لباده

که عرب را از من می گیرد

که مرا از عرب

لبنان با نان تمام می شود

مثل بمب

لبنان با لبنان آغاز می شود

مثل انسان که با رویا

رویای لب

           رویای نان.

شاعر: ناشناس

برگرفته از: http://saayeh.mihanblog.com/post/366