ویژه‌نامه یِ غزه یِ نشریه یِ «سرپیچ» منتشر شد. در این نشریه شاهد ِ نگاهی متفاوت به مسئله یِ فلستین بودیم. جلد ِ سرپیچ شامل ِ طرحی از نقشه یِ فلستین که (جنوب ِ آن غرق ِ در خون است) و گوشی یِ تلفن ِ است که زیر ِ آن نوشته یِ: «فلستین اشغال می‌زند» قرار گرفته است.

برای دریافت ِ این ویژه‌نامه روی عکس ِ زیر کلیک کنید (حجم: ۲/۸۵ مگابایت):


فهرست مطالب این ویژه‌نامه عبارتند از:


- و تاریخ از امروز آغاز می شود ...نوشته : امید منتظری

- بگذار برخیزد مردم بی لبخند
نوشته : امیر یعقوبعلی

- نشئگی و جنگ
نوشته : آریا ثابتیان

- روزگار سپری شده فلسطین ...
نوشته : مهدی شبانی

- غزه و قلمرو
نوشته : ایمان گنجی

- به طعم زیتون
نوشته : یاشار دارالشفاء



در زیر نوشته یِ امید منتظری با عنوان ِ «و تاریخ از امروز آغاز می شود ...» را می‌آوریم:

بی شک باید فکر کنیم بختک روی مان افتاده و این تنها قسمت ناچیز خوابی است دهشتناک تر از کابوس. در بهترین حالت جنگ غزه  تنها یک symptom (نشانه بیرونی بیماری) از رنج و درد درونی چرکین ترین جغرافیای جهان است.

امروز فلسطین بدل از همان عضو پیوندی است که بدن به مثابه کل از پذیرشش استنکاف می کند و آن را پس می زند. در این جایگاه است که اریک هابزبام در «عصر نهایت ها» می نویسد: «دو منطقه در جهان وجود داشت که تنش های بومی جهان سوم در آن، که اساسا ربطی به جنگ سرد نداشت، پیوسته شرایطی برای کشمکش پدید می آورد که متناوبا به جنگ می انجامید: خاورمیانه و بخش شمالی شبه قاره هند. هر دو منطقه، نه بر حسب اتفاق، وارثان برنامه هاي امپرياليستي بودند...». (عصر نهایت ها، اریک هابزبام، چاپ اول، صفحه ۴۵۵)

این گفته را می توان این گونه پی گرفت که این تنش ها و کشمکش ها خصوصا در فلسطین چه پیش و چه پس از جنگ سرد ادامه یافته و ادامه می یابد. بر اساس پیشینه درگیری ها در فلسطین می توان این پرسش را پیش کشید که: مشکل از کجا آغاز شد؟ «برنارد لوئیس» در کتابی با همین عنوان - مشکل از کجا آغاز شد- سعی دارد تا این تز تاریخی را به عرضه گذارد که: « توجه کنید این ماجرا اصلا بر می گردد به جدال اسلام، مسیحیت و یهودیت. اگر باور ندارید من شما را به دوران بین افول عصر باستان و طلوع تجدد می برم؛ از سده میانه تا امروز»(کل کتاب را نقل به مضمون کردم). در توضیح آغازین کتاب لوئیس حسرت می خورد که حوادث ۱۱ سپتامبر در مرحله نمونه خوانی کتاب اتفاق افتاد و به طور خاص نتوانسته به آن بپردازد. اما به گفته وی واکاوی و روش شناسی کتاب – نعش کشی ها- در واقع علل و پیش زمینه های حملات ۱۱ سپتامبر را هم بر ملا می سازد. بر خلاف لوئیس فکر می کنم، اساسا جایی باید سر کلاف تاریخ را گرفت تا فلسطین به مثابه یک شیء - در مقام غنیمت جنگی- ارث پدری هیچ حکومت و تمدنی قرار نگیرد.

آری تاریخ دقیقا از امروز آغاز می شود. اینجا غزه است. ۲۷ دسامبر ۲۰۰۸. حالا چه باید کرد؟ حتا می توان به عقب تر هم بازگشت. فلسطین همن کشوری که بخش وسیع تاریخ باستانش همراه است با تاخت و تاز و بسط فتوحات. همان مردمی که دست به دست خراج گزار حاکمان می شدند و می شوند. از اشغال سامی ها تا فرعون مصر؛ از حکومت داوود و کوروش کبیر تا اسکندر مقدونی؛ از رومیان تا فاتحان عرب؛ از تهاجم مسیحیان تا تصرف عثمانی؛ از مصادره اسرائیل تا حکومت فتح و حماس.

و دقیقا همین جا است که باید گفت هر دولتی اشغال گر است و مبدا بروز خشونت. هر حکومتی بیگانه است. اما این تاریخ نگاری ها و تاریخی گری ها تنها یک نتیجه دارد و آن توجه به این موضوع است که توحش تمدن امروز تنها تفاوتش با قرن های گذشته در این است که در زمانه کشتار کانتینر های دارو و مواد غذایی را فراموش نمی کند.

درست در همین بزنگاه است که نمی توان در جنگ بی طرف ماند. نمی توان نسبی سنجید. نسبی محکوم کرد؛ هرچقدر هم که دنیای امروز پست مدرن باشد. ۳۱۳ کودک، دقیقا ۳۱۳ کودک کشته شده فلسطینی است - البته تا این لحظه-. و موشک های حماس مثال symptom هايي كه اگر ضامنش در برود نه خاورمیانه که جامعه بین الملل را خراش می اندازد تا شکاف دموکراسی و حقوق بشر را به رخ بکشد. آن جا که حماس با انتخابات آزاد و زیر نظر سازمان ملل دولت را تسخیر می کند و اسرائیل و آمریکا محاصره اقتصادی و تحریم را از سر می گیرند. تلاش می شود با کوس بنیادگرایی، مبارزات ملی گرایانه به محاق برود و رنگ ببازد. در یک طرف روبنای دموکراسی اسرائیل بر پایه ایدئولوژی مذهبی یهودیت در مقام «میهن ملی برای یهود» و «سرزمین موعود» شکل می گیرد و کمی آن طرف تر حماس به این دلیل منکوب و تروریست شناخنه می شود. حماس تنها بهانه ای است که فلسطین را با کوس بنیادگرایی هویت زده کنند.

درگیری اسرائیل فلسطین را نباید به تقابل دو ایدئولوژی مذهبی اسلام- یهودیت تقلیل داد. چه این که پیش از حمایت آمریکا و انگلیس از رشد گروه های بنیادگرا - از افغانستان و مصر و عراق تا فلسطین در زمان جنگ سرد-، آلترناتیوهای چپ و لائیک هژمونی را به دست داشتند. پس از آن نیز نگاه کنید که چگونه حتا پس از جنگ سی و سه روزه، حزب الله لبنان محبوب تر می شود و حماس می رود تا در دنباله این ردپا قدم نهد. با برانداختن ردای بنیاد گرایی بر جنگ غزه کلیت جهان می خواهد سوژه دموکراسی صوری امروز را مستتر کند. یعنی فلسطین به مثابه «دولت- ملت» آن چیزی است که می بایست نفی شود. اقلیمی که مردمانش نمی توانند یک حکومت خودگردان بر پا دارند. کشور که کشور نیست. ژیژک می نویسد: «دموکراسی همواره در بند واقعیت بیمارگون یک دولت- ملت است. هر کوششی برای آغاز بنای یک «دموکراسی سیاره ای» بر مبنای با هم بودن همه آدمیان در مقام شهروندان جهان خیلی زود ناتوانی اش را رو می کند و در برانگیختن جذبه و شور سیاسی در میان آدمیان ناکام می ماند».( اسلاوی ژیژک: نظریه، دین، سیاست ، چاپ اول، صفحه ۳۰۶)

جامعه بین الملل فلسطین را پس می زند چه آن که آنان در جهان امروز تنها یک هویت را اعتبار می دهند. همان خط تمایز و آغاز جامعه بین الملل سرمایه داری: دولت- ملت. این جنگ باید ادامه پیدا کند چرا که چانه زنان پر قدرت جهان همیشه باید میانجی دولت های عرب و اسرائیل باشند. بقای حضور حاکمان جنگ است. این جنگ باید ادامه یابد تا غزه غزه بماند و یادمان برود اینجا غزه نیست، این حماس نیست. این فلسطین است که باید آوار آوار غزه شود.

www.kanoonevahdat.ir/page/871108001.aspx